டாட்டா மும்பை மாரத்தான் 2019

மும்பைக்கு (இயந்திரப்பறவையில்) முதல் பயணம்...🛫🛫🛫

மிக நீஈஈஈண்ண்ட பதிவு தான்...

பொறுமையாக படிக்கலாம்...😍

Tata Mumbai Marathon 2019

ஆசியாவின் மிகப்பெரிய மாரத்தான்  மற்றும் உலக அளவில் சிறந்த மாரத்தான்களில் ஒன்றாக  உலக மாரத்தான் அமைப்பின் அங்கீகாரம் பெற்ற மாரத்தான் போட்டி நமது மும்பையில்..

இந்தியாவில் இருக்கும் தொலைதூர ஓட்டத்தை விரும்பும் ஓட்டக்காரர்கள் குறைந்தபட்சம் நான்கு மாரத்தான் நிகழ்வுகளில் பங்கெடுக்க ஆசைப்படுவர்..

1. மும்பை மாரத்தான்

2. சென்னை மாரத்தான்

3. ஹைதராபாத் மாரத்தான்

4  கொச்சின் மாரத்தான்

என்னளவில் ஏற்கனவே முதலாவது தவிர இதர மூன்றையும் முடித்திருந்தேன். ஆக எனக்கும் அந்த ஆசை இருந்தது.

பதிவு ஆரம்பித்ததும் முதலிலேயே பதிவு செய்துவிடுங்கள் என்றனர் நண்பர்கள். ஏனெனில் பதிவு செய்தபின் பதிவுகளில் உள்ள தகுதி விவரங்களை ஆராய்ந்து பார்த்து சரியாக இருந்தால்மட்டுமே தகுதி பெற்றதாக ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்புவார்கள். இந்த மின்னஞ்சல் வந்தால் மட்டுமே ஓட இயலும் என்பதால்.

பதிவுத்தொகை கொஞ்சம் அதிகம் என்றாலும் பதிவுசெய்து தேர்வு முடிவுக்கு காத்திருக்கும் மாணவனைப்போல காத்திருந்தேன்.  ராஜ் மற்றும் தமிழ் இருவருக்கும் ஏற்கனவே மின்னஞ்சல் வந்திருந்ததால் இந்த பதட்டம்.

15 நாட்களுக்கு பின்னர் வந்த மின்னஞ்சல் என்னை தகுதியுள்ளவனாக காட்டியதும் அகமகிழ்ந்து நட்புகளிடம் சொல்ல அடுத்த ஏற்பாடுகளுக்கு ஆயுத்தமானோம்.

போக்குவரத்து, தங்குமிடம்...

இரயிலில் செல்வதுதான் சரி என நான் சொல்ல "வேண்டாம்.. 36 மணி நேர பயணம்... ஏறக்குறைய இரண்டு நாள் ஆகும்.. எனவே  விமானத்தில் செல்லலாம்.." என ராஜ் சொல்ல.. உடனடியாக எனக்கு  அதிர்ச்சியும், அடிவயிற்றில் ஒரு சுரப்பியும் தோன்றின.. இத்தனை வருஷமா அன்னார்ந்து பாத்து மேலே போற விமானத்துக்கு "டாட்டா" காட்டியதோடு சரி.. விமானப்பயணத்திற்கான வாய்ப்பும், அவசியமும் இதுவரை வாய்த்ததில்லை. இந்த " டாட்டா" மும்பை மாரத்தானுக்கு விமானமா? 1994 ல் உத்திரபிரதேசம், மத்தியப்பிரதேசம் என டெல்லி வரை வடமாநிலங்களுக்கு இரயிலில் பயணித்தது அதிகபட்ச தூரம். தமிழகத்தை சுற்றியுள்ள அண்டை மாநிலங்களுக்கு அவ்வப்போது பயணித்தாலும் மும்பைக்கு இதுதான் முதல் பயணம்.. அதுவும் விமானத்தில்..

மாரத்தான் ஓடும்போது வரும் பதட்டம் போய் இந்த விமானப்பயண பதட்டம் தொற்றியது. ' சலுகை விலையில் டிக்கெட் போட்டாச்சு. நாம விமானத்தில்தான் போறோம்..' என ராஜ் சொல்ல தமிழ் ஏற்கனவே பதிவு செய்த விமானத்திலேயே நாங்களும்..

இடையில் ஏற்பட்ட சிலபல குழப்பங்களால் ராஜ் வர இயலாது எனக்கூறி அவரின் டிக்கெட்டை கேன்சல் செய்ய.. பதட்டம் அதிகமானது. தமிழ் இருக்க கவலை ஏன்? என திடமான வேளையில் சென்னை மாரத்தான் ஓடும்போது ஏற்பட்ட  தசைப்பிடிப்பு மற்றும் காயத்தால் தமிழும் வர இயலாத சூழல். ராஜ், தமிழ் இருவரும் கடந்த ஆண்டு மும்பை சென்ற அனுபவம் இருந்ததால்தான் நான் தைரியமாக இருந்தேன். இப்போது எல்லாம் முடிந்தது. இருந்தும் நம்நாடு.. நம்மக்கள்..! என்ற தைரியத்தில் துணிந்தேன். எனது நல்லநேரம் கடைசி நேரத்தில் ராஜ் வருவதாக கூறியபோது மகிழ்ந்த நான் வேறு விமானம் என்றதும் புஸ்ஸாகிப்போனது. சரி.. என்னதான் நடக்கும் பார்க்கலாம்.. என கிளம்பி சென்னையில் தழிழ் வீட்டிற்கு சென்றேன். ஒரு வழியாக பேசியதில் தழிழும் உடன்வர சம்மதிக்க... முடிந்தால் ஓடலாம்... இயலாவிடில் அறையில் ஓய்வெடுக்கலாம் என்று கூறி உண்டு உறங்கினோம்.

சனிக்கிழமை அதிகாலை 5:30 மணி விமானத்துக்கு 4:00 மணிக்கு விமானநிலையம் செல்ல 3:00 மணிக்கு தயாராகி கிளம்பி Uber காரில்  இடமடைந்தோம். ராஜ் செல்லவிருந்த விமானம் எங்களுக்கு 1 மணிநேரம் முன்னால்..

ஏற்கனவே நட்புகளை வழியனுப்ப விமானநிலையம் வந்திருந்தாலும் நான் ஒரு பயணியாக புதியவன் என்பதால் உள்ளே அனைத்து நடைமுறைகளையும் தமிழ் துணையுடன் முடித்து விமானத்திற்கு செல்லும்போது அதிகாலை 5:40 மணி.

தமிழுக்கும் எனக்கும் வெவ்வேறு இருக்கைகள். உள்ளே போகும்போது ஒரு அல்பமான ஆசை..."ஜன்னலோர சீட்டா இருந்தா வேடிக்கை பாத்துட்டே போலாமே? ". நினைத்ததுதான் நடந்தது. ஜன்னலோர சீட்தான்.. கொஞ்சம் குஷியானாலும் அந்த இருட்டில் வெறும் லைட் வெளிச்சம்தான் பார்க்க முடியும்.

சீட்பெல்ட் போட வலியுருத்தும்போதுதான் லேசான சிலிர்ப்பு வந்தது. சரியாக 6:00 மணிக்கு விமானம் மேலெழும்ப .. அட.. இவ்வளவுதானா? என நானே சிரித்துக்கொண்டேன். சிறிது நேரம் " வேட்கையோடு விளையாடி".. சூரியன் தலைகாட்ட துவங்கியதும் சூரியனையும், மேகக்கூட்டத்தையும் ரசித்தபடியே சென்றபோது கீழே ஆறு போன்ற ஏதோ ஒன்று தென்பட.. விமானம் தரையிரங்க ஆரம்பித்தது. அதற்குள்ளாகவா? காலை 7:35 மணிக்கு தரையிரங்கி மும்பை விமானநிலையம் விட்டு 8:00 மணிக்கு வெளியே வந்தோம். முன்னரே வந்து காத்திருந்த ராஜ்ஜையும் அழைத்துக்கொண்டு

எஃக்ஸ்போ  செல்லும்வழியில் காலை உணவருந்தி 10:00 மணிக்கு எஃக்ஸ்போ சென்றபோது ஆச்சரியம்.. கடுமையான பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள்... துளியும் தவறு நடக்காமல் அனைவரது உடைமைகளையும் சோதித்து உள்ளே அனுமதித்தனர். பிப் (ஓட்ட எண்) வழங்கும்போது புகைப்படம் சரிபார்த்து வழங்கினர். அடுத்து பதிவு செய்த ஹோட்டல் அறைக்கு செல்ல வெளியேவந்தபோது பெரிய கூட்டத்திற்கு நடுவே "மேரிகோம்" (6 முறை பெண்கள் குத்துச்சண்டை உலக சாம்பியன்) உள்ளே சென்றார்.

பிப் வாங்க நீண்ட தூரம் வரிசையில் காத்திருந்தனர்.

இரண்டு பேர் தங்கும் அறையில் நாகர்கோவில் போலீஸ் சப்-இன்ஸ்பெக்டர் நண்பர் சிபினும் சேர்த்து நான்குபேர்.. கடைசி நேரத்தில் ஹோட்டலை மாற்றி ஒருவழியாக இரண்டு அறையெடுத்து தங்கினோம். மதிய உணவிற்காக தமிழின் தாயார் தயாரித்து தந்த எலுமிச்சை சாதம் மூவருக்கும். பிறகு காலாற நடந்து நாளைய தேவைக்கான பொருட்கள் வாங்கி அறை திரும்பினோம். நிறைய நேரம் இருந்ததால் நன்கு  உறங்கி ஓய்வெடுத்தோம். இரவு  உணவை முடித்து 8 மணிக்கு உறங்க ஆரம்பித்தோம்... நண்பர் சிபினும் இரவு 11:00 மணிக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

புதிய இடம் என்பதாலோ அல்லது நாளைய ஓட்டத்தை நினைத்தோ தெரியவில்லை..உறக்கம் வரவில்லை. ஆனாலும் உறங்கி அதிகாலை 3:00 மணிக்கு தயாராகி 4:10க்கு ஓட்டம் தொடங்கும் இடத்தை அடைந்தோம். தன்னம்பிக்கையின் திருவுருவம் தமிழ்ச்செல்வன்.. சென்னை மாரத்தானில் ஏற்பட்ட காயம் இன்னும் குணமாகாததால் ஒரு சுற்றுலாவாகவாவது இருக்கட்டும்.. என உடன் வந்தவர் திடீரென ஓட்ட உடுப்புகளை மாற்றி ஓட தயாரானார். "முடிந்தவரை ஓடுகிறேன்.. எப்படியாவது மெதுவாக முடிக்க முயல்வேன். முடியவில்லை என்றால் இடையில் ஓட்டத்தை முடித்துக்கொள்கிறேன்.." என்றபோது அந்த போராட்ட குணம் கண்டு சிலிர்த்தேன்.

சமீபகாலமாக ராஜ் எடுத்துக்கொண்டிருந்த பயிற்சியும் முயற்சியும் கண்டு வியந்து, எப்படியும் ஏதாவது ஒரு தனிப்பட்ட சாதனைக்கு வாய்ப்பு இருப்பதாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். ராஜ்-ம் தயாராக களத்தில்.. இடையில் கோவை நண்பர் சசியும் இணைந்தார்.

இப்படி ஒரு பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை மாரத்தான் ஓட்ட நிகழ்வுகள் எங்கும் பார்த்ததில்லை. அவ்வளவு பேரையும் ஒவ்வொருவராக சோதனை நடத்தி அடையாளத்தை சரிபார்த்தே உள்ளே அனுமதிக்கின்றனர். முழுமாரத்தான் ஓடுபவர்கள் மட்டும் ஏறக்குறைய 6900 பேர். மிரண்டு போனேன்..இத்தனை பேரா ? என..

டாக்ஸி விட்டு இறங்கி வரும்போதே உடல் சூடேற்ற ஒரு கிலோமீட்டர் ஓடியதால் மிதமான ஸ்ட்ரெட்ச்சஸ் செய்து காத்திருந்தேன். ஒன்றாக சென்ற இந்த ஐந்து ஆடுகளும் தனியே பிரிந்தன.

சரியாக 5:30 மணிக்கு "மேரிகோம்" கொடியசைக்க ஓட்டம் துவங்கியது. தொடக்கப்புள்ளியை தொடவே 3 நிமிடங்கள் ஆனது. முதல் ஒரு கிலோமீட்டர் கூட்டத்தின் ஊடே புகுந்து ஓடி வேகமெடுத்த  பிறகு சாதாரணமாக ஓட முடிந்தது. சாலைகள் அவ்வளவு நேர்த்தி. அப்படியே படுத்துக்கொள்ளலாம். ஓரிடத்தில் கூட சிரமமில்லை. பளபளக்கும்  அந்த சாலைகள் நம்மூரில் மிகமிக அரிது.

முதல் பத்து கிலோமீட்டர் வழக்கமான நேரத்தில் முடித்தேன். அப்பப்பா... அந்த அதிகாலை நேரத்திலும் எங்களை உற்சாகப்படுத்த எத்தனை எத்தனை மக்கள்.. உடன் ஓடி வந்து தண்ணீர் வழங்கிய தன்னார்வலர்கள்..  காலை நடைப்பயிற்சி முடித்து எங்கள் கையோடு சேர்த்து தட்ட ஒரு கை நீட்டியபடி காத்திருந்த முதியவர்கள்... உற்சாக கூக்குரல்கள் என ஒரே ஆரவாரம்..

அனுபவித்து ரசித்தபடியே ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். 19வது கி.மீட்டரில் தான் அந்த பிரம்மாண்டம் தொடங்கியது. ஆம்.. மும்பையின் 2.5 கி.மீட்டர் நீளமுள்ள கடல் பாலம்.. கடலுக்கு மேலே ஓடிக்கொண்டே சிலபல செல்பியோடு பாலத்தை கடந்து மீண்டும் ஊருக்குள்... இருள் வடிந்து சூரியக்கதிர்கள் ஊடுருவும் நேரம்...

21 கிலோமீட்டர்கள், 32 கிலோமீட்டர்கள் வழக்கமான வேகத்தில் கடந்தேன். போட்டி தொடங்கும் முன் மனதளவில் ஒரு முடிவோடு இருந்தேன்.. ஒன்று எனது முந்தைய நேரமான 4:13 ல் மூன்று நிமிடங்களையாவது குறைப்பது... முடியாது என்ற சிலரின் பதிலால் 4:30 மணிக்குள் கட்டாயம் முடிப்பது, எங்கும் நடப்பதோ நிற்பதோ கூடாது என..

மாரத்தானின் உண்மையான போராட்டம்  33 வது கிலோமீட்டரில் இருந்துதான் ஆரம்பிக்கும்.. இங்கும் அப்படியே..

உடம்பில் உள்ள அனைத்து சக்திகளும் வடிந்து போயிருக்கும். கால்கள் கெஞ்சும். பசி தலைகாட்டும்.. இங்கு வெய்யிலும் சேர்ந்து தலைகாட்ட... இந்த அளவு வெய்யிலில் ஓடிய அனுபவம் இதுவரை இல்லை..

கெஞ்சிய கால்களுக்கு தெம்பாக "ஓர்சால்" பானமும், வாழைப்பழம் மற்றும் உடன் வைத்திருந்த கடலை பர்பியும் கொடுத்து கொஞ்சம் சக்தியை ஊட்டினேன்.

ஆனாலும் கால்கள் ஓட மறுக்க 200 மீட்டர் நடந்த பின் பின்னால் ஓடிவந்த வடநாட்டு நண்பரின் "கமான்... கமான்... ரன்..ரன்.." என்ற வார்த்தைகளோடு தோள் தட்டிய அவருக்காகவாவது ஓடு என இட்ட கட்டளையை ஏற்ற கால்கள் அடுத்த இரண்டு கிலோமீட்டர் கடந்தன.

இந்த இடங்களில் இத்தனை சிரமம் இருக்கும் என்பதை உள்ளூர் மக்களும் அறிந்ததாலோ என்னவோ... 30 கிலோமீட்டர் தாண்டியதும் வழி நெடுக இருபுறமும் மக்கள் வெள்ளம்.. தமது கைகளில் சாக்லேட், ஆரஞ்சு, உப்பு, முழு வாழைப்பழம், எனர்சால் பானம், தண்ணீர் என அத்தனையும் கண்டு அசந்துபோனேன்.

அதுவும் குழந்தைகள் தங்கள் கைகளில் அவற்றை ஏந்தியபடி வந்து "ஆல் த பெஸ்ட்.." என கூறி தரும்போது கண்களில் நீர் திரண்டது.

யார் இவர்கள்? நமக்கும் அவர்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? ஓட்டக்காரர்கள் மீது இவர்களுக்கென்ன அக்கறை? அன்பு.. அன்பைத்தவிர வேறில்லை.

அவர்களைப்பார்த்து புன்னகைத்தபடியே ஓடத்தொடங்கிய கால்களும் உற்சாகம் கொண்டன.

மேலும் 'ஐஸ் பாத்' என்ற சூடேறிப்போன உடம்பை குளிர வைக்க ஐஸ் தண்ணீரை பஞ்சால் நனைத்த  ஒத்தடம்..

ஓடும் பாதையில் 'நேச்சர் வ்வேலி' என்ற அமைப்பால் உருவாக்கப்பட்ட "சாரல் குடில்" இரண்டு இடங்களில்..

அட.. அட.. அந்த நேரத்தில் என்ன ஒரு சிலிர்ப்பான சுகம்.. எத்தனை கொடுத்தாலும் தகும்...

பாரம்பரிய உடைகளோடு நடனமாடி வரவேற்ற ஜப்பான் குழுவினர்..

பேண்டு வாத்தியங்கள்..

உற்சாக கூக்குரலோடு விதவிதமான வாசகங்கள் கொண்ட பதாகைகள் காட்டியவாறு நின்ற ஆர்வலர்கள்... என வழிநெடுக உற்சாகம் பொங்கியது.

38 வது கிலோமீட்டரில் நேரத்தை கவனித்தேன். 4:30 மணிக்குள் முடிக்க வேண்டுமானால் செல்லும் வேகம் போதாது என உணர்ந்து வேகம் கூட்டி உடல் தளர்ந்துபோன அந்த நிலையிலும் கடைசி 3.5 கிலோமீட்டரை எப்படி கடந்தேன் என என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை. இது ராஜ்குமாரின் அறிவுரை.. "கடைசி 2, 3 கிலோமீட்டர் எதையும் கவனிக்காமல் முடிந்த வேகத்தில் ஓடுங்கள்" என்பது. செயல்படுத்தி வெற்றியும் கண்டேன்... இந்த நேரத்தில் குறைந்தது 150 பேரையாவது பின்னுக்குதள்ளி கடந்திருப்பேன். அந்த வேகத்திற்கு இன்னொரு காரணம்...  38 வது கிலோமீட்டரில் 100 மீட்டர் தூரமுள்ள உதவி மையத்தை அடைய நடந்து செல்லும்போது மொபைலில் மும்பை மாரத்தானுக்கான பிரத்தியேக செயலியை திறந்து ஏற்கனவே பதிவு செய்து வைத்திருந்த நண்பர்களின் ஓட்டத்தை நேரலையில் கண்காணிக்கும் வசதி இருந்ததால் ராஜ்குமாரை தேடினேன். அந்த ராக்கெட் 3:42:52 க்கே இடத்தை அடைந்திருந்தது கண்டு பேரானந்தமும், ஆச்சரியமும் சிறிது அதிர்ச்சியும் கொண்டேன். ராஜ்குமார் 4:00 மணிக்குள் முடிக்கவேண்டும் என அவர் வைத்திருந்த  இலக்கை 3:42ல்  முடித்து தனிப்பட்ட மிகச்சிறந்த நேரமாக பதிவு செய்தது கடந்த  நான்கு மாத கடுமையான பயிற்சியையும், உழைப்பையும் பறைசாற்றியது.  அடுத்து உடலளவில் காயமிருந்தும் மனவலிமையோடு ஓட முனைந்து இரண்டாவது கி.மீட்டரில் ஓட்டத்தை கைவிட்ட தமிழ்ச்செல்வனை நினைத்து ஒரு கணம் வருந்தினாலும் பின் சரியான முடிவுதான் என சமாதானமானேன். ஆசியாவின் மிகப்பெரிய மாரத்தான் மற்றும் எனது இரண்டாவது முழு மாரத்தானை 04:26:16 மணிக்குள் 42.195 கி.மீ (43 கி.மீ) கடந்து எல்லைக்கோட்டை தொட்டபோது அடைந்த பரவசத்திற்கு அளவில்லை.

எல்லைக்கோட்டில் உற்சாக வரவேற்புடன் வழங்கப்பட்ட அழகான டவல், வேறெங்கும் இல்லாத சிறப்பு வாய்ந்த இரட்டை மெடல், சிற்றுண்டி இல்லாது போனாலும் அதற்கு இணையாக வாழைப்பழம், சாத்துக்குடி, அழகாக பேக்கிங் செய்த குஜராத் மாநிலத்தின் பாரம்பரிய தட்டுவடை என துணிப்பையில் தந்தது அருமை.

உள்ளே சென்று எனக்காக காத்திருந்த ராஜ்குமாரை கண்டு வாழ்த்தியதும் அடுத்ததென்ன..? பெருமை கொள்ளும் தருணம்... மாற்றி மாற்றி புகைப்படம் எடுத்து அறை திரும்பினோம்.

அறைக்கான நேரம் நெருங்கியதால் அறையை காலி செய்து ஹோட்டலில் மதிய உணவருந்தி விமானநிலையம் வந்து சேர்ந்தோம். மூவருக்கும் மூன்று நேரங்களில் தனித்தனி விமானம்..

முதலில் ராஜ், இரண்டாவதாக நான் பிறகு தமிழ் என கிளம்பினோம். வரும்போது தமிழ்ச்செல்வன் மூலம் கிடைத்த அனுபவத்தால் பழகிப்போயிருந்தேன். இங்குதான் அடுத்த ஓட்டம் ஆரம்பமானது... இரவு  9:30 மணிக்கு சென்னை வரவேண்டிய விமானம் 10:20 க்கு வந்துசேர... நான் ஏற்கனவே 11:00 மணிக்கு சேலம் ரயிலில் முன்பதிவு செய்திருந்தேன். பரபரப்போடு வெளியேவந்து ஓலா, ஊபர் என எதுவும் ஒத்துவராமல் போக தமிழ் தந்த யோசனைப்படி விமானநிலையம் முன்னே இருந்த திரிசூலம் இரயில்நிலையத்தை ஓட்டமும் நடையுமாய் அடைந்து தாம்பரம் செல்ல காத்திருந்தேன். மின்சார இரயில் வந்த நேரம் 10:38.. இரவு சாப்பாடு இல்லை என்றானது. கூடவே பதற்றமும் தொற்றிக்கொள்ள தாம்பரம் சென்றபோது மணி 11:14 ..

இரயில் எஃக்மோர் ஸ்டேஷனில் இருந்து கிளம்பி சற்றுநேரத்தில் தாம்பரம் வரப்போவதாக வந்த அறிவிப்பை கேட்டதும்தான் ஆசுவாசமடைந்தேன்.

பசிக்கு மில்கா ஒன்டர்கேக்..

ஒரு தண்ணீர்  பாட்டில்..

இரயிலேறி இடம்பார்த்து அமர்ந்து சில துண்டு கேக் சாப்பிட்டு அதிகாலை 3:55 க்கு அலாரம் வைத்து படுத்ததுதான் தெரியும்..

இயிலோடு சேர்ந்து கனவில் நானும் ஓட ஆரம்பித்தேன்.

அலாரம் அடித்து, எழுந்து தயாராகி, வாழப்பாடியில் இறங்கி வீடு வந்தபோது அதிகாலை 4:45 மணி..

எந்த சூழலிலும் அடுத்த ஆண்டு தவறாமல் குடும்பத்தோடு திட்டமிட்டு இரண்டு நாட்கள் முன்னதாக வரவேண்டும்... மீண்டும் இதே சாலையில், இன்னும் அதிக பயிற்சியோடும், உழைப்போடும், இன்னும் விரைவில் முடிக்கும் முயற்சியோடும் ஓடவேண்டும்...

இதே மக்களை இதே அன்போடு மீண்டும் சந்திக்க வேண்டும் என்ற "வேட்கையோடு" உறங்கிப்போனேன்.

மாரத்தான் விரும்பிகள் ஒரு முறையேனும் மும்பை மாரத்தானில்  ஓடிப்பாருங்கள்.. தரமான, உலகளாவிய, பிரம்மாண்டமான அனுபவங்கள் காத்திருக்கிறது.

ஆக மொத்தத்தில் டாட்டா மும்பை மாரத்தான் 2019 ... "பிரமிப்பின் உச்சம்...

“BRAIN TUMOUR, MARATHON AND MYSELF.” - 2.0

“BRAIN TUMOUR, MARATHON AND MYSELF.” 

Hey everyone,

                       I am BALA MURALI, 44 and from PERIYAKRISHNAPURAM in Salem district. I am into Computer Graphics and Printing business and my wife is a Govt. employee and we are blessed with two sons. I wanted to pen my thoughts and the reasons why I wanted to do this are:

It has been two years since I got myself into this Facebook based fitness group called “Ullathunaya Udal”. Also, it has been an Year since I started running marathons. Second and most important reason being me having the belief that this article would help people, who has always been in the dilemma of whether they can do this or not, whether this is the right path or not etc, to get into fitness world.

Though I was interested in sports when I was in school, all I remember was playing kho-kho and kabaddi with my friends for a while in the evening, as I was spoon fed, like anyone else, to concentrate only on studies. So when I was in college and wanted to do something, I joined NCC, and seeing my performance, eventually I became CSUO (Cadets Senior Under Officer), led 200 NCC cadets, and underwent training which was considered to be almost 40% of military training at that time. But that was it, after NCC, life caught up with me: got into business, wedded my wife and became a family man with fatherly responsibilities on my shoulders.

When tumour became a part of my life...

I am no exception for the plan structured by the universe for any ordinary person in this planet. Not even an year into marriage, when I was 30, fate caught up with me. The medical advise by the local doctors for occasional headaches led to deteriorating of hearing in right ear, whereas I thought it could be due to sinus or eye  related issues. There were many days when, while doing power walks, it felt like drum-roll in my head. But, I have always known that there’s something wrong with my body.

And then came a day, when I just couldn’t bear the headache, double vision, and I was unable to stand (right hand and right leg refused to obey my brain’s commands). Painkilling medicines made me to come back to the normal state within few hours. My friends’ and family’s concerns feared me to look into this issue. So, consulted a specialist in Coimbatore. On hearing my issues, he advised me to take a MRI scan right away. On seeing the results, he cancelled next day’s appointment and called my brother-in-law to come in to discuss my condition that night itself.

My brother-in-law came out with tears and told me to get an injection right away and we can talk the rest on the way back home. So, I thought it was pain killer injection and got done with it and we started back home, not knowing what is waiting for me. My heart skipped a beat when I finally saw the scan in our car. There was an apple sized void in the scanned copy. When I asked him ‘why isn’t there anything in this area?’, he said that was my problem, Acoustic Neurofibroma- a tumour in my brain, inside the skull. Formed very small, has grown to the right earlobe’s nerve and pressurising the brain affects the functioning of few organs under brain’s control (hence causing headache and other issues). Not knowing the type of cyst, one thing was clear, ie any kind of pressure would lead to the breakage of the tumour (pressure as small as trying hard to excrete the digested food).  And, if the cyst breaks, that’s the end of my life. So, the doctor suggested me to get admitted in the infamous hospital in Vellore.

I thought that was the end of me. The fear of leaving my wife alone  with a baby coming in such a young age started haunting me. The thought of leaving her alone in this world made me, the person who doesn’t encourage anyone to cry, cry. If I am no more, my parents would have my brother as a son, but I could not even think of the situation my wife would be in. Thanks to my friends and family who gave a shoulder to cry on for my parents, brother and wife before I reached home. So by the time, I reached home, they were all thinking about what the next step should be. With the advise of few friends, we decided to go to Manipal hospital in Bangalore.

Since the surgery could go either way, we decided to go with the best neurosurgeon,     Dr. A.S.Hegde. It could take even months to meet him, if there is no prior appointment. With the help of a close family friend, I was able to meet the doctor in just a couple of hours. His optimistic approach about the situation, and encouragement made me believe after all there is light at the end of the tunnel. Me becoming mentally strong again gave faith to my family.

I got admitted in the hospital and the pre investigations for the surgery had begun. After three days of observation, the date of the surgery was fixed. With the help of a medical crew of 14 doctors and surgeons operating me for 8+ hours, it came to an end. I struggled for my life, after almost flatlined. To my surprise, I came back to consciousness and felt like I was reincarnated.

In the process of removing the outgrown tumour from the nerve on the earlobe, the consequence was the loss of hearing in my right ear. The nerve connecting the spine and face was cut. Hence, paralysing the right side of the face, though I am able to feel/sense. My right eye wouldn’t blink and lubricant drops helps my eye to stay moistened. Also, the right brow and right side of my lips wouldn’t move. Even the known people couldn’t recognise this new half n half face.

After 15 days in hospital post surgery, I finally came back home. And the following day was my first  wedding anniversary; My dearie got the best possible gift - me back in good health. After six months of physiotherapy, I got better. Years passed by with lot of “concerns” from dear and near telling I would be just another doll in the house.

Then came the next condition. Four years back, due to handling heavy weights at once, because of the pressure in the disks (C6 & C7) in the spine caused severe pain in my right hand and the back. Again, got admitted in Coimbatore after consulting the same doctor for this issue with a new MRI scan. Pain killers and Physiotherapy saved me once again. I was constrained to not riding bikes or any kind of transport which would have a lot of jerking. Again, a couple of months bed rest, continuous physiotherapy sessions and tractions everyday. Whatever exercise doctor suggested, I doubled it with the hope that it would strengthen me sooner. Eventually, right hand started working as before. But, till day, the tip of my index finger is insensate.

With such history of medical conditions, it was scary to try yoga or any such thing. But somewhere along the lane, it changed. Must have been the inspiring posts in this Facebook group, ‘Ullathunaya udal’.

Here I am, without an answer to ‘Our body works for us 24x7, but how much time do we spend on taking care of our holy body?’, whereas Erode Kathir’s posts were so inspiring and made me wonder how could he do the things he posts, in spite of his busy schedule! This further made me infer that maybe we should allocate and spend sometime in taking care of our body. When I asked him, he asked me with much ease to join the group to take up some challenge and if I was interested and could do, I could very well continue. Else I always had the option to leave.

Just like that I was instated to this Ullathunaya Udal family (forum created exclusively to discuss exercise and fitness). I used to be very surprised to see everyone’s interest and dedication to make themselves fit. I was wowed by the amount work people put in to take care of their bodies so early in the morning. It had become a routine to check each and every posts(at least 100 posts a day) to get inspired and to start the morning with such positive vibes. (When I joined, it was a group of 600, now it has grown into a group of 2300).

When I started, all I wanted to do was to post something in the group. It was like an achievement that I could be proud of. But all my body could co-operate was to walk, and I wanted to do at least that. I was so determined and kept alarm for 5am, and got up eventually at 7:30am (turning off the alarm and sleeping cozily again was the secret I don’t want anyone to take it up). This continued for the next few days, and my wife started making fun of me telling I would keep alarm and only sleep, and would never get up on time to go for walking.That day I realised that waking up in the morning was the first and biggest challenge. Next day, I stopped the alarm instead of snoozing for the first time.

One advantage in living in a village alongside highway is I could walk either way and can walk for very long time. With flip flops on and a torch in hand, the infamous local politicians in the tea shops observed this and talked among themselves. When I asked around what the gossip was all about, people thought I must have gotten the hereditary diabetes and that was why I started walking. I didn’t care what people thought my reason was, I was only determined to walk everyday.

First day, I was able to walk only 2km. I got positive and negative criticism from the near and dear. Eventually I was able to get up early in the morning easily and highway became my friend. And, slowly I started stretching and started doing exercises on lighter note. I downloaded fitness apps to keep track of my daily events. One day, when I posted about how much I enjoyed walking in the morning drizzle, a friend of mine suggested me to not use highway for walking, as it could be highly dangerous. That’s when I got to know that there were few friends who used to workout in open school grounds, and since there wasn’t many people, they stopped this practice. When I took up the 21 day challenge, I started working out in my old school ground. Though it was far, I used to walk everyday to school in the morning and made it a habit to workout there. My friends, seeing my regularity, wanted to join me in this. We, eight of us started exercising together.

I threw away the slippers and bought a shoe. Then I made sure of not missing out even a day, at least for the sake of my new shoe, considering it’s cost. Seeing all this, my eldest son got curious and wanted to join me. He started walking with me in the morning to my school. Not only there was a new bridge of bond built between us, his tummy bulge  was vanished too. Waking up in the morning had become a habit for him too. I was so happy for him and I was glad that we became close, but I had to tell him to concentrate on studies with that fresh mind in the morning. So during his days off, without fail he would come with me to workout. Other days, he would study and do his homework.

After a while, I got bored with just walking everyday. When I was discussing this to my brother, he said he used to play badminton with his friends, but now that everyone had gotten busy with their lives, maybe we should try it. So, from the following day, we started walking for an hour and played badminton for 30 minutes. Without fail, I recorded all these as posts, and got many likes and comments. Seeing all this, one of the admin of the group told me to take over to conduct a challenge for the next month in the forum. I happily took it up and during which time, I got the opportunity to virtually socialise with many people in the group.

Seeing a fellow member, I wanted to jog everyday for 3km to lose weight, but then I laughed at me for thinking I had to shed weight (I am always slim and athletic). Also, I was scared as what would happen to my head while running. When a friend shared to me that his day would be so dull if he didn’t jog that day. Hearing that I wanted to at least try jogging a bit. All I wanted to do was try jogging  but and see what whether my body would take it, and that thought is the foundation for all the marathons I ever ran in my life.

Without having knowledge on how to run, how long to run at a stretch, what all could happen to a normal body while running, is it fine to run till the last breath, what the hell does pace mean, what should be my intake of food etc, I started running. Slowly I started with 2km, increased to 3km, and increased my distance by a km everyday and slowly realised I could run and my body wouldn’t give any trouble. This saddened me because I had wasted so many days in life not knowing this. But then I was happy that I started at least now.

There was this one friend, seeing my interest, determination and me actually doing these encouraged me often. When he crossed my village one day, we met and shared many stories and goals. He lost almost 25 kgs by just walking and jogging in his life. His stories inspired me a lot and I could even say his stories were the base for my success story. Even today, he checks in on me and encourages me without fail.

Because of him, I ran a 10km marathon conducted by Tower Twisters. By running this, I started my journey of marathon. Following this, I ran another marathon conducted by Salem Runners in the foothills of Yercaud in under an hour.  It was my pleasure running in my native land. Next to this, I ran yet another marathon conducted by amateurs. Poor organisation and other things involved made me unable to complete a mere 10km run. I was able to run only 8.5km. I learned a lot from this, but most importantly I would never run for a group who doesn’t know what they are doing.

My personal record of running 21.1km is 1:57:21s (sub 2).

Up until recently, something never let me tell it out that I m a marathoner. I was immensely happy and got goosebumps, when I wore the medal for finishing a full marathon (41.95km in 4:13:15s) for the first time.

For those who might ask what did I benefit from this, this is for you:

~ developed the habit of waking up early

~ become very active

~ able to organise my day to day work/chores

~ self-analysis

~ self-confidence and courage

~ being healthy

~ lasting friendships

~ best memories with people who are in similar mindset as mine

~ lastly, at this age I am good looking

To beginners who are interested:

~ Prepare yourself at heart

~ Start with slow pace

~ Keep your goals practical (let the distance number be real and start with  small numbers)

~ Walk/Jog/workout at least four days a week

~ If your knee pains for more than two days initially, get yourself checked

~ If you get injured/fractured/got cramps, stop your workout and look into your body. Once recovered, resume

~ Wear correct size shoes

~ Stretch, warm and cool yourself before and after running

~ Eat water based fruits & vegetables and stay hydrated

~ Wear Spanx and Lycra based clothes. Avoid cotton

~ Make sure you take enough amount of protein and carbohydrates

~ After a while, run in a small distance marathon, you will get your confidence on point and realise you are ready for this

~ Practice well; Try and beat your best

~ Don’t ever think its not possible if you have any health conditions. You will never know unless you try.

To all my lovely readers:

I identified myself with the help of a bunch of friends from this Ullathunaya Udal group, and nothing else. In the group where I found so much inspiration and determination, if someone else finds that here, it’s an achievement for me.

When I doubted my stamina for running when compared to others, I found my answer inside me, as a marathoner.

100 days running challenge:

100 days; 110:05:44s; 1123.45km; 100 paths;

One goal- In my 17 months running history, whatever I achieved by competing to my old record, this 100 days running challenge made those 17 months look as if it’s nothing.

Not everyone is same. If someone (friends and family) discourages you (intentions could be good) in the name of advise, please don’t take it without trying. You have to try and see it for yourself, whether it is good for you or not. Analyse yourself by doing something for lesser amount of time. When you try with all your heart, for all you know, it could just work 🙂

“When you ignore something thinking you couldn’t do it, someone else would do it proving you are wrong”  - I read this somewhere that inspired me. My sincere thanks to  Guruji Shan (founder of U2), Erode Kathir sir (who motivated me to write more), my wife and family.

Thank you all!

-P BALA MURALI, VAZHAPADI

Translated By Akl Priya Rajasekaran..

வல்வில் ஓரி அல்ட்ரா மாரத்தான், கொல்லிமலை _ 52 கி.மீ...

VVOU 2019 _ 52 k

வல்வில் ஓரி அல்ட்ரா மாரத்தான், கொல்லிமலை _ 52 கி.மீ...

சென்ற ஆண்டு செப்டம்பரில் நடந்த இதே VVOU 18 ஓட்டத்தில் 52 கி.மீ பதிவு செய்து கலந்துகொள்ள தயாராக இருந்தபோது இரண்டு நாள் முன்பாக வண்டியில் இருந்து விழுந்து அடிபட்டு போக முடியாமல் பெரும் அவதிக்குள்ளானேன். அந்த தடை எதற்காக என இந்தமுறை புரிந்துகொண்டேன்.

பதிவு ஆரம்பம் என மெயில் வந்ததும் எத்தனை கி.மீ என்பதில் தொடங்கி ஞாயிறு மாலை வீடு வந்து சேர்ந்தது வரை நடந்தவை அனைத்தும் ஏதோ மாயாஜாலத்தால் நடந்தது போன்ற உணர்வை தவிர்க்க இயலவில்லை...

U2 ல் இருந்து யார்.. யார் இந்த ஓட்டத்தில் பங்கேற்கிறார்கள்? என்றபோது EA ( Eswari), Boo ( Boobalan) மற்றும் நான் , காரோட்டியாக சாமி ( Ramanathan) என முடிவானது.

அடுத்தது தங்குமிடம்..

கடைசி நேரத்தில் அறை கிடைக்காது என்பதால் முன்னரே பதிவு செய்துவிடலாம் என நினைத்தபோது உடனடியாக நினைவில் வந்தவர் சகோதரி Dr Priya.. ஏற்கனவே கூறியிருந்தார்.. கொல்லிமலையில் தங்கும் ஏற்பாட்டில் சென்றமுறை ஒரு தவறு நடந்து சிரமப்பட்டதை கூறியபோது ...அடுத்தமுறை செல்லும்போது சொல்லுங்கள் என..! துபாயில் இருந்தவரிடம் சொன்னேன்.. அடுத்த பத்தாவது நிமிடத்தில் அழைத்து இது எனது கஸின் செல் நம்பர்.. அவரிடம் பேசுங்கள் என்றார்.. 

Dr Rameshkumar அரசு மருத்துவத்துறையில் துணை இயக்குனராக நாமக்கல் மாவட்டத்தில் பதவி வகிப்பவர். நமது U2 குழுவின் உறுப்பினர்.. ஓட்டக்காரர்..

பேசியதும் தேதி , விபரம் கேட்டுக்கொண்டு மீண்டும் அழைப்பதாக சொல்லி அடுத்த பத்தாவது நிமிடம் அழைத்து "நீங்கள் தங்குவதற்கு ரூம் தயார்.. இங்கு வருவதற்கு ஒரு வாரம் முன்பு எனக்கு அழையுங்கள்" என்றார்.. நானும் விபரங்களை பிறகு கேட்டுக்கொள்ளலாம் என நினைத்து நன்றி கூறி.. போனை வைத்தேன்.

17 ம்தேதி நெருங்கியதும் Dr.ரமேஷை அழைத்து நினைவூட்டியதும் உடனே அவர் "கொல்லிமலை மருத்துவமனை ஓட்டுநர் திரு.ரஞ்சித் என்பவர் உங்களை அழைப்பார்.. அவரிடம் விபரங்களை சொல்லிவிட்டு கொல்லிமலை செல்லுங்கள்" என சொல்லி போனை வைத்து ஒரு நிமிடம் கூட ஆகவில்லை.. திரு.ரஞ்சித்தின் அழைப்பு.. அங்கு ஆரம்பித்தவர்தான் ஞாயிறு கொல்லிமலை சென்று நாங்கள் திரும்பும்வரை அவர் ஓயவில்லை. கிளம்பும்போது தகவல் சொல்கிறேன் என வைத்தேன்.

இடையில் ஓட்டத்தில் RG ( Rajaganapathy), RK ( Rajkumar) ஆகியோர் இணைந்து பின் தவிர்க்கமுடியாத நிலையில் RK வராமல் போனது, கடைசியில் வண்டியில் ஏறிய பிறகு இறங்கிய சாமி.. என ஏகப்பட்ட ட்விஸ்ட்... ஓடும் நால்வரில் மூன்று பேர் 26k.. நான் மட்டும் 52k..

சனிக்கிழமை காலை 7:45 க்கு சென்னையிலிருந்து பயணத்தை துவங்கிய EA, RG, Boo .. மூவரும் வாழப்பாடிக்கு மதியம் 1:00 மணிக்கு வர என்னோடு நால்வரும் கொல்லிமலை நோக்கி பயணித்தோம்...

வண்டியில் ஏறியது முதல் வயிற்று வலி.. சிரித்து சிரித்து.. அத்தனை அலப்பறை... முறை போட்டு ஒவ்வொருவராய் கலாய்த்து, பேசி ... ப்ப்பா...🤡😜😝😬😳😂🤣😅😍

மெட்டாலா, முள்ளுக்குறிச்சி வழி பயணம் என்பதால் மதிய உணவு முள்ளுக்குறிச்சியில்.. அருமையான வீட்டு சமையல் உணவு..

இங்கிருந்து திரு.ரஞ்சித்தை அழைத்து கிளம்பியதாக தெரிவித்தேன். 'நான் நீங்கள் வரும் நல்லதம்பி ரிசார்ட் வந்துவிடுவதாக' தெரிவித்தார்...மீண்டும் வயிற்றுவலியோடு பயணம்...

இடையில் பாதிவழியில் ஒரு பணியாரக்கடையில் பணியாரம் வித் டீயோடு போட்டோஸ்... மாலை 4:30 மணிக்கு கொல்லிமலை நல்லதம்பி ரிசார்ட்.. எங்களுக்கு முன்னரே அங்கு ரஞ்சித்.. அவரை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு "பிப்" பெற்று 5:00 மணிக்கு துவங்குவதாகயிருந்த VVOU ஏற்பாட்டாளர்களின் அறிமுக உரைக்காக காத்திருந்தோம். இடையில் சேலம் ரன்னர்ஸ் குழுவிலிருந்து Dr.சிவராஜ், ரவி ஆகியோர் இணைந்தனர்.

அனைவரது அறிமுகத்தோடு கிளம்பும்போது ரஞ்சித்திடம் ஹோட்டல் எங்கே எனக்கேட்க.. ஹோட்டல் சில்வர்லைன்..! என்றார். நாங்களும் அங்கேதான் என Dr.சிவராஜ்-ம் சொல்ல அனைவரும் ஒன்றாக ரஞ்சித் முன்னே செல்ல நாங்கள் தொடர்ந்தோம்.

கொல்லிமலையில் பிரம்மாண்டமான, புதிய ஹோட்டல்... ஹோட்டலை பார்த்ததும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டோம். அந்த பார்வையில் பல அர்த்தங்கள்...😉

ரஞ்சித்தே சென்று அறைகளுக்கான சாவியை வாங்கி வந்து கொடுத்ததோடு நில்லாமல்.. அவர் அடிக்கடி கேட்டதும், சொன்னதும்.."சார்.. வேறென்ன வேண்டும்?? ஏதாவது உதவின்னா கூப்பிடுங்க.. பக்கத்தில்தான் வீடு.."

அதற்குள்ளாக மூன்றுமுறை போன் Dr.ரமேஷிடம் இருந்து ரஞ்சித்துக்கு... என்னையும் அழைத்து "சார்.. எதுவானாலும் ரஞ்சித் கிட்ட தயங்காமல் கேளுங்க.." என்றபோது ..'எதற்கு உங்களுக்கு சிரமம்? நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்..' என்றதும் இல்லை.. இல்லை.. கூடாது என 'மிரட்டினார்.. அன்பால்'..

இரவு உணவுக்கு வெளியே செல்லலாம் என்றபோது 'என்ன வேண்டும்?' என்ற ரஞ்சித்திடம்... காரமில்லாமல் இட்லி, தோசை, தயிர் சாதம் இருக்கும் கடையாக சொல்லுங்கள் என்றதும் .. செம்மேடு பக்கம் வாங்க ... கடை இருக்கிறது என்று கிளம்பினார்.

செம்மேடு சென்றதும் எங்களுக்கு முன்னால் ஹோட்டலுக்கு வந்து இட்லியை விசாரித்து இல்லையென்றதும் தயார் செய்யவைத்து காத்திருந்தது எல்லாம் வேற லெவல்...

அங்கும் ரஞ்சித்தே மிரட்டினார் Dr.ரமேஷ் சார்பாக.. அன்பால்...

அதுவும் மறுநாள் மதிய உணவிற்கும் சேர்த்து...

காலை 4:00 ஓட்டத்திற்கு 2:55 க்கு ரவி எழுப்ப கிளம்பி Dr.சிவராஜ் காரில் மூவரும் கிளம்பினோம்.. எங்களோடு Dr.சரவணன்.. இவர் ஓடுவது 26k என்றாலும் சிறப்பு அனுமதியோடு 4:00 மணிக்கே துவங்கினார்... அதிகாலை 3:50 க்கு நல்லதம்பி ரிசார்ட்ஸ் வந்திருந்தோம்.

ஓட்டம் துவங்க சில நிமிடங்கள் முன்னர்தான் ஓட்டப்பாதையில் மாற்றம் செய்ததை தெரிவித்தார்கள்.. நல்லதம்பி ரிசார்ட்டில் இருந்து 11 k ஓடி பின்பு அதே வழியில் நல்லதம்பி ரிசார்ட் வந்து அங்கிருந்து எதிர்ப்புறம் 2k சென்று திரும்பினால் 26k.. இதை நாங்கள் இரண்டுமுறை கடக்க வேண்டும்..

சரியாக 4:08 க்கு ஓட்டம் ஆரம்பித்தது. இருட்டுப்பாதையில் அதிகாலை குளிரில் அருமையான ஓட்டம்.. முதல் 5 கி.மீ மூச்சுவிடக்கூட சிரமம்.. கையெல்லாம் மரத்துப்போக... நல்லவேளை கையில் லைட் கொண்டு செல்லும் அவசியம் இல்லாமல் போனது. முன்னரே ஹெட்லைட் வேண்டுமே என்ன செய்ய என யோசித்தபோது EA சொன்ன ஐடியா சரியாக பட்டது.. சைக்கிளிங் செல்ல சைக்கிளுக்கான டார்ச் இருந்தால் பயன்படுத்தலாம் என்றார். அதையே கொஞ்சம் "கிட்னி"யை யூஸ் பண்ணி பக்கத்து கடை டெய்லர் உதவியோடு தலைக்கு அணியும் வகையில் பெல்ட்டோடு தயார் செய்ய கைமேல் (தலைமேல்) பலன்...

சீரான ஓட்டம்.. உடன் ரவியோடு... எனக்கென தனியாக நேரம் எதையும் நிர்ணயித்துக்கொள்ளவில்லை. இயல்பாக கொஞ்சம் வேகம் குறைத்து ஓடினோம்.. அதிக சக்தியை வேகத்தில் செலவழித்தால் இரண்டாவது சுற்று வரும்போது நாக்கு தொங்கிப்போகும் என்பதால்... கிராமங்கள் வழியே மயில்களின் அகவலோடு இருட்டை (நட்சத்திரங்களை) ரசித்தபடியும் குரைத்தவாறு நெருங்கிவந்த நாய்களை குரைத்தபடியும் அழகான ஓட்டம். ஒவ்வொரு 4 கி.மீட்டரிலும் உதவி மையங்கள்... நின்று நிதானித்து உண்டு செல்லும் வகையில்...

முதல் சுற்றை (26 k) 2:55 மணியில் முடித்திருந்தேன். 7 மணிக்கே வெயில் வந்தாலும் சூடென்று ஒன்றுமேயில்லை. நல்லதம்பி ரிசார்ட் வந்ததும் வழியில் ஏற்பட்ட வயிற்றின் பிரட்டலை சரிசெய்து மீண்டும் ஓட்டம்.. இப்போது ஹெட்லைட் தேவைப்படவில்லை என்பதால் அங்கேயே ஒப்படைத்து சென்றேன்.

கூடுமானவரை நிற்கவோ நடக்கவோ கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன். இதை 43 கி.மீ வரைதான் கடைபிடிக்க முடிந்தது..

உண்மையான ஓட்டம் இப்போதுதான் ஆரம்பமானது... அதற்குபிறகு சூரியனும் சுட, ஒருபுறம் பசி (சாப்பிட முடியாது என்பது வேறு..ஆனாலும்..), உடல் சோர்வு, தனிமை என அத்தனையும் ஒன்றாய்...

இன்னும் 9 கி.மீ தான் என மனது சொன்னாலும்.. அய்யய்யோ.. இன்னும் 9 கி.மீ-ஆ என உடலின் அங்கங்கள் தனித்தனியாக கதறின... வேறு வழியின்றி 10 அடி ஓடி 20 அடி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.. நல்ல ஏற்றம்.. கொண்டைஊசி வளைவு ... அடுத்த 2 வது கி.மீ-ல் இருந்த உதவிமையத்தில் சிறிது நேரம் தேவையானதை முக்கியமாக பானகம்.. (அருமையான தயாரிப்பு) எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் நகர்ந்தேன்..

தொலைவில் சற்றே சரிவான பாதை தெரிந்ததும் ... இதைவிடக்கூடாது.. இதில் ஓட்டம் ஆரம்பித்தால்தான் ஓட முடியும் என மெதுவாக ஓட ஆரம்பித்தேன். உடல்மொழிக்கு காது கொடுத்தால் ஓட்டம் அம்போதான் என நினைத்துக்கொண்டு சீராக ஓடினேன்.

இடையில் நான் கொண்டுசென்ற "எலக்ட்ரால்"துணையாய் வர மெதுவாக 49 வது கி.மீ-ஐ தொட மேடான இடத்திலிருந்து குரல்.. வாசு சார்.. "பாலா.. வெல்டன்... குட் ரன்.. சூப்பர்... ஜஸ்ட் 4 k ஒன்லி.." என உசுப்பேத்த... நான் அதிர்ச்சியாக.."இன்னும் 4 k வா? சார்.. இன்னும் 3k தானே" என்றேன். அவரும் 'ஆம்' என்று ஆமோதிக்க...

அங்கிருந்து தொடங்கிய ஓட்டம்.. ராஜ் சொல்லித்தந்த பாடம்.. மிச்சமிருந்த முழு சக்தியையும் திரட்டி மேடான பகுதியில் ஓட ஆரம்பித்தேன்.. இந்த கடைசி 3 கி.மீ ஓட்டம் என்பது வாழ்க்கையில் எந்நாளும் மறக்கமுடியாதது. கெஞ்சிய உடலை பொருட்படுத்தாமல் "இதோ இலக்கை நெருங்கிவிட்டோம்.. இன்னும் கொஞ்ச தூரத்தை கடந்தால் நனவாகும்.. உனது கனவு " என்ற மனதின் உந்துதலோடு உடம்பிற்கு சொல்லிக்கொண்டே ஓட..

ஆம்.. 'ஓடும்'போது ரோட்டின் பக்கவாட்டில் இருந்து ஒரு குரல்.." மம்மி.. ஒன் அங்கிள் ஈஸ் கமிங்..." என சொன்னதும்தான் (வாசு சாரின் சுட்டிப்பையன்..) தெரிந்தது "நல்லதம்பி ரிசார்ட்" வாசல்..! கூடவே கைத்தட்டல் ஓசையும் கேட்டது...!

ஆம்.. முடித்துவிட்டேன்.. எனது 52 கி.மீ ஓட்டத்தை மிக நேர்த்தியாக, எந்த காயமின்றி, எனக்கான வேகத்தில் முடித்து அந்த சுட்டிப்பையனின் வாழ்த்துகளோடு கையினால் செய்யப்பட்ட அந்த அழகான மெடலை பெற்றபோது கிடைத்த சந்தோஷத்திற்கு நிகர் வேறு எதுவும் கிடையாது..

எனக்கு நானே கேட்டுக்கொண்ட 'முடியுமா?'என்ற கேள்விக்கு விடையாக இதோ "முடித்துவிட்டேன்"என்ற பதிலை தந்தேன்.. இந்த மலையோட்டம் எனக்கு தந்த அனுபவங்கள் நிறைய.. சக்தி அனைத்தும் வடிந்துபோன உடலை மல்லாக்க தரையில் கிடத்த ... ஏற்பாட்டாளர்களில் ஒருவர் ஓடி வந்து "என்னவாயிற்று? ஏதாவது உதவி தேவையா?" என கேட்க.. 'அதிக மகிழ்ச்சியில் படுத்திருக்கிறேன்.. ஒன்றுமில்லை' என்றதும் "கன்கிராட்ஸ்"என்றவாறு புன்னகைத்து நகர்ந்தார்.

சிறிது நேரம் கடந்ததும் ரவி வந்துசேர அடுத்த கால்மணியில் Dr.சிவராஜ் வந்து சேர்ந்தார். ஹோட்டலிலிருந்து RG ம் எனை அழைக்க வந்திருந்தார்.. உடன் சென்னை CTC குழுவை சார்ந்த ஹனீபா, அஸ்வதியுடன்... ரஞ்சித்தும் ஹோட்டலுக்கு வந்திருந்தார்.

ஹோட்டல் சென்று குளித்து முடித்து தயாராகி மதிய உணவிற்கு கிளம்பினோம். காலையிலேயே சாப்பிடாததால் பசி பலமடங்கு எகிறி நின்றது.

திரு.ரஞ்சித் வழிகாட்டலுடன் அனைவரும் கிளம்பி வழியில் ஒரு சாலையோர உணவகத்தில் அவரால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட மட்டன் பிரியாணி, நாட்டுக்கோழி வருவல் என அட்டகாசமான உணவு. விருந்தோம்பலை மிக வித்தியாசமாக அனுபவித்து செய்துகொண்டிருந்தார்.. ரஞ்சித்..

உணவை முடித்ததும் அடுத்த கேள்வி..

"சார்.. என்ன வேண்டும்?" ஏதாவது வாங்கவேண்டுமா?" என்று.

இப்போது நாங்கள் மிரட்ட ஆரம்பித்தோம்... அன்பால்.. "ஆமாம்... வாங்கனும்.. இடத்தை மட்டும் காட்டுங்கள்.. இல்லாவிட்டால் சொல்லுங்கள்.. நாங்கள் இப்படியே கிளம்புகிறோம்.." என்றதும்... 'அய்யய்யோ.. வாங்க சார்.. காட்டுகிறேன்..' என தேன், அன்னாசி, நாட்டு இஞ்சி, கருமிளகு, கிராம்பு, பிஞ்சி பலாக்காய் என அனைத்தையும் உடனிருந்து தரமாக, குறைந்தவிலையில் வாங்கிட உதவினார்.

எங்களுக்கு முதல்நாள் மாலையில் இருந்து ஞாயிறு மாலைவரை உடனிருந்து எங்களை விருந்தோம்பலால் திக்குமுக்காட செய்துவிட்டார். வாழ்க்கையில் எங்களுக்கு ஒரு நல்ல மனிதரை, நண்பரை கொடுத்ததில் பெரும்பங்கு இந்த வல்வில் ஓரி ஓட்டத்தையே சேரும்.

இந்த அத்தனைக்கும் காரணம் துபாயில் இருந்தபடி ஈரோடு Dr.ரமேஷ்குமாரை அவ்வப்போது தொடர்புகொண்டு எங்களது நடவடிக்கையை கேட்டபடியும், செய்யவேண்டியவைகளை சொல்லிக்கொண்டும் வாட்சப் வழியே வழிநடத்திக்கொண்டிருந்தது.. திருமதி Dr.Priya.. நன்றிகள் சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. உங்களுக்கும், ரமேஷுக்கும், உடனிருந்து கவனித்த ரஞ்சித்துக்கும் அனைவர் சார்பிலும், U2 சார்பிலும் பேரன்பும், பிரியங்களும்...

52 கி.மீ ஓடிய அனுபவத்தை விட வாழ்வில் மறக்கமுடியாத நெகிழ்வான அனுபவம் இது.. இத்தனை உள்ளங்களை சம்பாதித்து தந்த "உள்ளத்தனைய உடல் " குழுமம் அதன் வீரியத்தை, அன்பை அவ்வப்போது ஏதாவது ஒரு வகையில் நமக்கு உணர்த்திக்கொண்டேயிருக்கிறது.

அறுவரோடு கீழ்நோக்கி பயணித்த வாகனம் வாழப்பாடியில் காபி, சிற்றுண்டி முடித்து என்னை இறக்கிவிட்டு ஐவரோடு சென்னை நோக்கி பயணித்தது...

பயணத்தின் போது வயிறு வலிக்க காரணமான.. இன்னும் என் காதில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் வாசகங்கள்...

* மாருதி காருக்கு என்ஜின் தேவையில்லையா?

* பிரேக்க போடு..

* சாருக்கு ரசத்த ஊத்தே...

* க்கல்ல்லம்ம்மிட்ட்ட்டாஆஆய்ய்...

மீண்டும் அடுத்த இலக்கை நோக்கி நகர துடிக்கும் எனது மனதை கட்டுப்படுத்த யார் உளர்? என்னைத்தவிர..!